Vrede in mezelf

28 september 2017 | Door | 2 Reacties

Toen ik mijn vrouw de afgelopen week terloops vertelde dat ik met een groep trainers aan de slag ging rond het thema ‘vrede bewaren in jezelf’ schoot ze in de lach. Ze pakte het boekje Vrede kun je leren van David Van Reybrouck en Thomas d’Ansembourg erbij en zei: “Hier, heb je dit dan ook nodig?’ Ik lachte mee, want ik begreep waar haar lach vandaan kwam. Het was tot dan toe een week vol gedoe en gedonder, waarbij ik geregeld via What’sApp of telefoon even contact zocht en een luisterend oor. Soms lukt het me vrede te bewaren in mezelf, soms zoek ik anderen op als ik de ruimte in mezelf niet kan vinden. Vooral als ik mijn agenda voller heb gepland dan mijn zelfherstellend vermogen kan bijbenen.

Drukte als innerlijk geweld

Momenten van stilte en rust creëren om te onderzoeken hoe het met mijn innerlijke vrede gesteld is – als ik ze niet net zo ruimhartig plan als de rest van mijn afspraken, schieten ze er wel eens bij in. Het doet me denken aan een passage uit een boek van monnik, dichter, mysticus en activist Thomas Merton. Towe Widstrand deelde de tekst aan het eind van een assessment voor trainers Geweldloze Communicatie en ik draag hem sindsdien bewust of onbewust in me mee:

“There is a pervasive form of contemporary violence to which the idealist most easily succumbs: activism and overwork. The rush and pressure of modern life are a form, perhaps the most common form, of its innate violence. To allow oneself to be carried away by a multitude of conflicting concerns, to surrender to too many demands, to commit oneself to too many projects, to want to help everyone in everything, is to succumb to violence. The frenzy of our activism neutralizes our work for peace. It destroys our own inner capacity for peace. It destroys the fruitfulness of our own work, because it kills the root of inner wisdom which makes work fruitful.” (uit: Conjectures of a guilty bystander)

Gecategoriseerd in :

2 reacties

  • Justine Mol says:

    dank je wel, christiaan, voor deze reminder. het is zaterdagochtend en stil in huis. door het raam dat nodig gewassen moet worden, zie ik het rieten dak van de buren en bomen die voorzichtig hun herfstkleuren laten zien. ik ben van plan om na het ontbijt naar de sportschool te gaan en daarna de wekelijkse boodschappen te doen. ik stel het nog even uit door gewoon hier te zitten, jouw woorden door me heen te laten wandelen, mijn vermoeidheid te voelen. langzaam voel ik een shift van ‘mijn agenda is vast veel leger dan die van christiaan en toch ben ik te vaak te moe. ik doe iets niet goed.’ naar een glimlach omdat ik in zo’n moment van vrede en rust met mezelf zak waar jij over schrijft. een klein stemmetje in mijn hoofd zegt: waarom schrijf je niet een reactie op zijn verhaal? dan kun je vertellen dat hij je inspireert. een stemmetje in mijn hart zegt: doe maar niet. blijf maar lekker nog even zitten zo. voel en geniet. en dat doe ik ———————– zo, en nu ga ik een ontbijtje maken.

  • Dukke Beuinsma says:

    Net mijn ogen open oo deze nieuwe dag. Het ochtendgloren, de stilte van “ de meeste mensen slapen nog”
    De start met connecting myself , waar nog steeds geen Nederladse / Friese of Groningse vertaling voor is..
    Ja, als ik de onvrede in mijzelf niet onder ogen zie, zal ik deze in mijn reacties en actie meenemen in deze dag.
    Ik word stil, voel mijzelf, en weet dat ik mens ben onder de mensen; niet meer en niet minder.. ik ga anderen ontmoeten vanuit mijn Zijn.
    Heb mooie dag, met in de avond een tevreden ( glim)lach.

    “ Ain boer ging nach syn nouber tou, hay boer hay”

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.