Luistering

3 juli 2017 | Door | 2 Reacties

Kwaad dat ‘ie was, mijn jongste zoon van zes. Zat van al dat gecommandeer door mij en zijn moeder. Ik had een heldere bui en genoeg rust in mijn lijf om er even bij te gaan zitten.

“Hallo, zeg!” verzuchtte hij, “kan ik misschien ook even een luistering krijgen!?” Ik wist meteen waar hij op doelde. “Is een luistering voor jou dat je zeker weet dat we ook begrijpen wat je bedoelt?” gokte ik. Dat klopte.

Luistering. De rest van de dag proefde ik dat woord, kauwde ik erop. Ik zocht naar de wortels van het werkwoord ‘luisteren’ en vond ‘aandachtig horen’. Ik stuitte weer op ‘luister’, dat dezelfde klank, maar een andere oorsprong en betekenis heeft: ‘schittering, glans’. De ontdekkingstocht voerde me langs ‘fluisteren’, ‘beluisteren’ tot aan ‘ontluisterd’.

Toen de afwas riep (of de stofzuiger, daar wil ik van af wezen) raapte ik mijn verzameling gevonden woorden en betekenissen weer bij elkaar als schatten. Schatten om uit te stallen bij een volgende training waarin het gesprek gaat over empathie, over gehoord worden.

Gecategoriseerd in :

2 reacties

  • Wilja Westerhof says:

    luisteren naar fluisteren….het fluistert van binnen…….focusing……mooi Christiaan!

  • Wilma van Etten says:

    Heerlijk om een woord, een begrip te beluisteren, te proeven, van alle kanten te bezien. En nog mooier, uitdagender om ermee te oefenen, te leven..
    Inspirerend!

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.